All the World's a Stage: een tentoonstelling meet sociaal-politieke realiteiten door middel van verschillende verhalen en mentale kaarten

Een rode draadachtige lijn, die staat voor de gemarginaliseerde ondergeschikte, doorsnijdt het landschap van hiërarchische praktijken in Om Soorya's drieluik Thin Red Line. Hazara-kunstenaar Khadim Ali en de Pakistaanse Waseem Ahmed gebruiken traditionele miniatuurstijlen om over oorlog en conflict te spreken.

Gigi Scaria's comfortzone

Bij de opening van de tentoonstelling Cartography of Narratives tuurde acteur Nasser Abdulla, met een bril op zijn neusbrug, geruime tijd over Noor Ali Chagani's mixed media-werk Janamaz, zich misschien afvragend hoe stijve terracottastenen konden worden omgezet in een flexibel gebedskleed van acryl canvas. Waswo X Waswo stond naast zijn digitale prints (zwart-witfoto's op handgekleurd archiefpapier) van een pheriwala en de Bengaalse idolenmakers van Udaipur en sprak enthousiast over hoe zijn medewerker Rajesh Soni de kneepjes van het vak van Waswo heeft geleerd.

Op een andere hoek, weergegeven op een wankele standaard, viel de striprol Being Vulnerable driemaal vanwege de borstels van toeschouwers. De met de hand geschilderde ets en aquatint op papier, onderdeel van Yogesh Ramkrishna's nieuwe serie Badlands, is doorspekt met dialogen in straattaal Hindi, met gebrekkige isms: North-Easterners, Go to China; vrouwen, kleed je bescheiden, red onze cultuur; secularisten, ga naar Pakistan. Ramkrishna is een van de 16 deelnemers die hun recente werken presenteren in de tentoonstelling in Delhi's Bikaner House, gepresenteerd door Latitude 28.

Een rode draadachtige lijn, die staat voor de gemarginaliseerde ondergeschikte, doorsnijdt het landschap van hiërarchische praktijken in Om Soorya's drieluik Thin Red Line. Hazara-kunstenaar Khadim Ali en de Pakistaanse Waseem Ahmed gebruiken traditionele miniatuurstijlen om over oorlog en conflict te spreken. In een werk van Ahmed - onderdeel van zijn serie Myths and Realities - draagt ​​de godin een krans van onthoofde schedels, die doet denken aan Kali, en laat ze een kanon door haar heen gaan. In een titelloos werk worden de Hazara-mannen van Ali's minderheid door faunen in het vuur gegooid. We hebben een rol te spelen in wat er vandaag de dag in de wereld gebeurt. Kunstenaars zijn niet bedoeld om de muren te verfraaien, maar om hun tijd vast te leggen, zegt Ryan Abreu uit Goa. Kunstenaar Ketaki Sarpotdar, die haar werk Nobody Knows tentoonstelt, is het ermee eens: zonder sociaal en politiek commentaar denk ik niet dat er kunst kan zijn.

foto's van kevers en hun namen

Subrat Kumar Behera's Hel van een Paradijs

Een vallend gebouw dat wordt vastgehouden door takken van een kale boom, een gebouw dat rust op de toppen van twee smeltende gletsjerbergen, of een vloeiende kraan van een pijp die uit een appartement steekt - Gigi Scaria's vijf aquarellen, Comfort Zone, hebben geen begin, midden of einde, maar zijn fracties van verhalen. Gebouwen en attracties die met de klok mee en tegen de klok in bewegen - als tandwielen in een wiel in beweging in een fabrieksproductie-eenheid - in zijn video-installatie Amusement Park. Het werk van 2009 becommentarieert hoe landelijke middelen worden omgeleid om grote steden te besturen. Voor winst zal de kapitalistische agenda ‘ontwikkeling’ en ‘religie’ verkopen, maar niemand is bereid om aan te pakken wat er zal gebeuren, laten we zeggen, over 50 jaar. Er is een watercrisis en bergen worden weggevaagd - ook al negeer je de natuur, het is het enige dat standhoudt. Zonder de natuur kan niets functioneren, zegt Scaria uit Delhi.

Ook mythen komen de kunstenaars te hulp. De wereld levert een historische realiteit aan de mythe en de mythe geeft in ruil daarvoor een natuurlijk beeld aan deze realiteit, schreef Roland Barthes in Mythologies (1957). Subrat Kumar Behera's aquarel tweeluik Hell of a Paradise creëert de mythe van een futuristische wereld, waar leeuwen gras eten en mensen hemel of hel worden toegewezen op grond van goed of kwaad. In het oordeel zitten Gengiz Khan, Wright Brothers, Saint Teresa, Albert Einstein, Stephen Hawking, Adolf Hitler, Mahatma Gandhi en Abraham Lincoln.

Allegorische etsen zijn het gekozen uitdrukkingsmiddel van de MS University of Baroda, afgestudeerden van Sarpotdar en Abreu. De allegorische kunst van Gustave Doré en Alfred Kubin, George Orwell's roman Animal Farm (1945), ST Coleridge's gedicht The Rime of the Ancient Mariner (1834), oorlogsdocumentaires en fotografie, vormen de basis voor Abreu's werken. De surrealistische benadering van het zwart-wit van de prentkunst, die helpt om het sombere en groteske te creëren, trok Abreu aan.

Niemand weet het van Ketaki Sarpotdar;

Gebaseerd op vroegere meesters zoals Francisco Goya en Honoré-Victorin Daumier, Punch magazine en Panchatantra, weeft Sarpotdar fabels als metafoor in haar antropomorfe lineaire tekeningen, Nobody Knows. Destijds (toen Panchatantra werd geschreven) waren ezels ezels, maar in de huidige politieke context mogen ezels niet balken als ezels. Niemand weet wie zich gedraagt ​​als wie. Ik wilde dat mysterie creëren, zonder prekerig te zijn, zegt ze.

Het dier-menselijke amalgaam van Abreu speelt eigenschappen af, zoals de immer bereidheid van een krokodil om toe te slaan. Een skeletpaard is een verkapte verwijzing naar het historische paard van Troje en de stad Troje en wat er gebeurt in Irak en Syrië.

De clair-obscur en surrealistische beelden van Abreu's etsen op koperplaat - zonder twijfel een van de meest verbluffende stukken in de show - hebben een filmachtige, niet-stilstaande, bewegende kwaliteit die je naar binnen zal trekken, in zijn donkere plooien, en blijven hangen lang in je gedachten. Maar mijn werk is niet erg hardcore. Elk werk moet een bepaalde intensiteit hebben die een persoon ongemakkelijk maakt, zegt hij.

De show is te zien tot 14 april in Bikaner House in Delhi