Populaire Berichten
Hoe een nieuw audiovisueel project ervoor zorgt dat het publiek anders naar poëzie gaat kijken
Kunstenaar Gaurav Ogale brengt medewerkers over entertainment en theater voor een doorlopende reeks poëzie, boeklezingen en gesproken woord
Ogale uit Mumbai, die ook heeft gewerkt als visueel ontwerper voor culturele en academische projecten, lanceerde deze naamloze serie in april van dit jaar op zijn Instagram-account (@patranimacchi) Poëzie en podcasts zijn de beste balsems geworden voor angstige geesten die dit pandemische jaar doomscrollen. Een nieuw project van kunstenaar Gaurav Ogale, 29, volgt deze richting, maar voegt beelden toe aan woorden, waardoor een nieuwe manier wordt gecreëerd om poëzie, gesproken woordstukken en boeklezingen te ervaren.
De in Mumbai gevestigde Ogale, die ook heeft gewerkt als visueel ontwerper voor culturele en academische projecten, lanceerde deze naamloze serie in april van dit jaar op zijn Instagram-account (@patranimacchi) door samen te werken met enkele van de beste namen in de Indiase entertainment- en theaterwereld, zoals als acteurs Rajkummar Rao, Siddhant Chaturvedi en Kalki Koechlin. Gesproken woorddichter Rabia Kapoor en bestsellerauteur Manu Pillai zijn ook onder hen.
kleine naaldbomen voor landschapsarchitectuur
Elke verteller brengt een boekuittreksel, een rijm of een haiku, die Ogale omzet in serene audiovisuele berichten, waarvan vele minder dan een minuut duren. Ik heb altijd al een soort 'blink and miss'-achtige visuele serie willen maken, die niet per se een verhaal vertelt, maar het is als een gedachte die wordt uitgedrukt door middel van beelden. En in de tijd van vandaag voel ik dat kortere verhalen gemakkelijker tot ons spreken, zegt Ogale.
Bekijk dit bericht op Instagram
Een bericht gedeeld door Gaurav Ogale (@patranimacchi) op 17 juni 2020 om 21:46 PDT
De kunstenaar maakte eerder deel uit van kunstresidenties en shows in Sunaparanta, Goa Center for the Arts; en het Ultra-laboratorium in Casablanca. En hoewel hij al eerder aan verschillende samenwerkingsprojecten heeft gewerkt, is de huidige, zegt hij, bijzonder. De serie begon met theateracteur en regisseur Sheena Khalid die herinneringen ophaalde over haar ontmoetingen met een neushoorn in een oude fotostudio in Bandra. Ogale visualiseerde het met lijntekeningen, vintage foto's en kaarten van de stad, allemaal ontworpen om kijkers te raken met de zoete geur van nostalgie. Hij zegt: ik hou van archieven. Ik vind kluizenaar in persoonlijke archieven, dus dit stuk is uit dat gevoel geboren.
Nostalgie is typerend voor de stijl van Ogale, getekend en opgebouwd uit verschillende culturele bronnen. In februari 2019 recreëerde hij Mumbai's kaali-peeli-ritten, die op een gegeven moment onlosmakelijk verbonden waren met Vividh Bharati die op de radio speelde, voornamelijk voor het voordeel van de taxiwallah. De Instagram-post won onmiddellijk de harten van velen die waren overgestapt op het gemak en de kou van ritdiensten.
Zelfs als herinneringen niet de kern vormen van de luisterervaring in de andere stukken, gaat de zangerige visuele behandeling door, zoals in de driedelige lezing van acteur en auteur Lisa Ray genaamd River Place, die begint met een uittreksel uit haar boek uit 2019, Dicht bij het bot. Terwijl Ray spreekt over jezelf vinden wanneer het leven je zonder waarschuwing verandert, roept Ogale natuurlijke beelden op, zoals een nautilus en een klaproos die zijn bloembladen verspreidt. Ray zegt, Gaurav is een beeldend dichter en aangezien ik in woorden handel, was het een mooie samenwerking. Ik was ook benieuwd hoe hij de korte stukjes zou interpreteren. Het is een prachtige manier om de magie van zelfexpressie te verspreiden.
Frame van Dhoop met Siddhant Chaturvedi x Gaurav Ogale. De visuals komen in de vorm van lagen zoals geperste bloemen geplakt in een dagboek met doorschijnende pagina's. De meest complexe hiervan is mogelijk die met Manu Pillai's lezing van een uittreksel uit zijn boek The Ivory Throne (2016), dat begint met de komst van Vasco Da Gama in Calicut. Het kritische oog van Da Gama, gemaakt van een archiefschilderij en ingelijst door Portugese azulejo's, domineert de beelden. Ogale zegt dat hij de visie wilde uitbeelden van een man die deze reis maakte toen hij het conceptueel aan het bedenken was.
De lopende serie blijft naamloos, maar de maker zegt dat zijn publiek het Words x Visuals en microfilms heeft genoemd. Er zijn tot nu toe acht berichten, en de komende weken worden er meer verwacht. Net als bij de vertellers strekt het samenwerkingsproject zich ook uit tot muziek. Het werk van de Turkse volksmuziekcomponist Özgür Baba wordt gebruikt om de wereld van derwisjen te begeleiden voor het stuk van acteur Arunoday Singh. Evenzo vult de Duitse harpiste Zainab Lax de stiltes in Ray's lezing. In de geest van samenwerkingen zijn verhalen en muziek vrijwillig voor het project gekomen, wat volgens Ogale deels uitmaakt van hoe vooruitstrevend de creatieve gemeenschap is geweest tijdens deze pandemie.
Bekijk dit bericht op InstagramEen bericht gedeeld door Gaurav Ogale (@patranimacchi) op 7 juni 2020 om 01:32 PDT
bomen die in de woestijn groeien
In feite is de humanitaire crisis van de pandemie, die de vorm heeft aangenomen van belegerde migrerende werknemers in India, het onderwerp van Rajkummar Rao’s lezing van een Hindi-gedicht geschreven door televisieacteur Paritosh Tripathi. De benarde situatie van een bewaker, de pizzabezorger en de bouwvakker vormt de kern van dit gedicht, zorgvuldig gevisualiseerd met Ogale's lyrische lijntekeningen en vermengd met de geluiden van de stad. Het gedicht eindigt met een harde noot en vraagt luisteraars om andere keuzes te maken dan ze gewend zijn. Deze keuze kan heel goed worden uitgebreid naar de toekomst van het ervaren van poëzie, boeklezingen en gesproken woord op digitale platforms, zelfs als de puristen het daar niet mee eens zijn. Wat het debat ook is, het laat nog steeds zien dat het Great Pandemic Project niet altijd een mega intercontinentaal e-concert hoeft te zijn, maar een lijntekening of twee kan zijn.