Neergestreken op een koppelteken

Het koppelteken biedt je heel weinig ruimte, maar dichters hebben nooit veel nodig gehad. Ze doen het. De ruimte die ze vragen is intern.

De dichter die zich in een bevoorrechte positie bevindt, die argwanend naar voorrecht kijkt, moet dit tegengaan om mededogen niet om te zetten in medelijden, empathie in neerbuigendheid.

Boek - Heart's Beast: nieuwe en geselecteerde gedichten
Auteur- Saleem Peeradina
Publicatie: Koperen munt
Pagina's: 184

De beste poëzie van Saleem Peeradina heeft een sterk sociaal bewustzijn dat soms oorlog voert tegen de beelden die zijn werk zijn kracht geven. De dichter die zich in een bevoorrechte positie bevindt, die argwanend naar voorrecht kijkt, moet dit tegengaan om mededogen niet om te zetten in medelijden, empathie in neerbuigendheid. Peeradina glijdt nooit weg in de gemakkelijke modus van het andere, maar hij kijkt niet weg. Dit gevoel van er niet bij te horen is niet alleen een onderdeel van het hebben van een gekoppelde identiteit. Ik ben bijvoorbeeld van mening dat iedereen in India een identiteit met een koppelteken heeft, die over de ijzeren lijnen van kaste gaat, de grove lijnen van klasse, de lijnen van de cartograaf op kaarten. Saleem Peeradina stond op een koppelteken lang voordat hij India verliet en naar Canada verhuisde.

Het koppelteken biedt je heel weinig ruimte, maar dichters hebben nooit veel nodig gehad. Ze doen het. De ruimte die ze vragen is intern. Eerst gunnen ze zichzelf een enorme binnenruimte en die van Peeradina gaat van Bandra naar Canada. De volgende eis is de ruimte die je in je hoofd moet maken voor de poëzie, een geschenk van de lezer van ruimte. Peeradina schreef als dichter-profeet over populaire cultuur in een gedicht - 'The Real Thing' - voordat we wisten dat we populaire cultuur hadden: overweeg intolerantie / Het is gemakkelijk te leren / en als het volgens de juiste regels wordt ontwikkeld, ongelooflijk / gemakkelijk om in te geloven ...

We geloven. Dit is een dichter die buiten de tijd tot ons spreekt. Hij heeft zijn ruimte in mijn hoofd en zijn vroege werk ontluikt daar nog steeds en krijgt een nieuwe betekenis als ik deze gedichten opnieuw lees. Want ik ben ook veranderd sinds ik First Offence voor het eerst las, en dus is de Peeradina-poëzie in mijn hoofd ook veranderd.

Maar er is hier ook een nieuwe Peeradina aan het werk en ik weet niet zeker of ik mijn weg in dit werk heb gevonden. 'The Daughter's Lament' vraagt ​​je om het alledaagse in je op te nemen en je magie erop te laten werken. Je moet de zieke moeder, het gebarsten plafond, de onverzoenlijke woningbouwvereniging, de vrijers die niet terugkomen voor de vrouw van midden dertig, en ze het leven schenken. De nieuwe dictie van Peeradina is opzettelijk graad nul. Ik wilde meevoelen met deze vrouw. Ik kon niet. Ze bood geen aankoop aan. Ik viel in een pan. Neem de aanhef van ‘Tavva’:

In mijn huidige mal heb ik een diameter van tien centimeter, met een zachte/kromme van begin tot eind. Ik heb neven die groter zijn en komen/met houten handvatten. De kraampjes die worden gebruikt in restaurants en kraampjes langs de weg/Fastfood kunnen een meter breed zijn en hebben over het algemeen een platte bodem.

Wat valt er te zeggen over deze resoluut gemoedelijke toon? Een gedicht lezen is de manier waarop je de wereld waarneemt veranderen. Hoe kijk je nu naar een tavva? Denk je aan deze regel:

palmboomtakken worden genoemd

... Ik kan pannenkoeken, omeletten, dosa's, pannenkoeken, / chappati's, gebakken vis en nog veel meer omdraaien.
'Veel meer'? Wat doet ‘veel meer’ in dit gedicht? Hoe voegt het toe aan iets anders? Het gebruikelijke antwoord is het ritme van het gedicht. Ik probeerde die regels hardop voor te lezen om de ritmes te laten klinken. Ik heb gefaald. Ik moet het zijn.
Ik las 'In Praise of Persimmons'. Niets zegt Peeradina hierin en het gedicht over bananen laat geen sporen na op het fruit. Het zijn apercus die als gedichten paradeert. Ik heb nu geleerd om te wachten tot de dadelpruimen rijp zijn, hoe ik bananenbeignets moet maken en dat de rijpe custardappel in mijn hand kan breken.

Er staat een geweldig gedicht in 'The Lesson', een gedicht dat zijn inspiratie ontleent aan representatie, aan de onwaarschijnlijkheid van het universum waarin we leven, aan de onmogelijkheid om ooit alles te vatten en op papier te zetten. Het gedicht neemt de toon aan van instructies, tekent de aarde, de maan, de zon, de planeten, 'een vlek om de Melkweg te markeren'.

Maar je bent nog niet klaar. Vouw dit blad/ om een ​​origamiduif te maken en laat deze koeriersvogel/ de lucht in. Het zal snel een verdwijnpunt bereiken / vliegen tussen miljarden andere gevleugelde wezens / elk met zijn eigen universum.

Ik ben eindelijk thuis. Een ander Peeradina-gedicht ontluikt in mijn hoofd.