Rimzim Dadu. (Foto: Amit Mehra) De aanvankelijke haast en verwachting die Rimzim Dadu had in de aanloop naar de opening van haar eerste flagshipstore, is nu vervangen door een wrange uitdrukking. De eerste 10 dagen waren spannend, want we hadden veel walk-ins en mensen die de creaties wilden komen ervaren. Maar plotseling is deze hele ruimte desolaat geworden. Vroeger kreeg je nooit een stoel in het café buiten. Maar vandaag is het verlaten. Coronavirus heeft ervoor gezorgd dat mensen thuis blijven, deelt Rimzim Dadu, die onlangs de deuren opende van haar allereerste ervaringswinkel bij DLF Emporio, in Vasant Kunj in Delhi.
Het heeft Dadu 12 jaar gekost om haar eerste winkel ooit te openen. In het verleden heeft ze haar creaties online verkocht; via pop-ups, trunkshows en via multi-designerwinkels over de hele wereld. Dat leek goed te werken, dus wat was de aanleiding om een fysieke winkel te openen in een tijd dat de markt het niet zo goed doet? Mensen moeten onze kleding zien en aanraken, wat erg belangrijk is voor een merk als het mijne vanwege het soort werk dat we doen, legt Dadu, 34 uit. Haar winkel voelt bijna sober aan in vergelijking met haar andere zwaar vergulde buren die variëren van Varun Bahl, Tarun Tahiliani en Kunal Rawal.
Ontwerp door Rimzim Dadu. Dadu en haar esthetiek kwamen in 2007 in de schijnwerpers, toen ze haar eerste collectie 'My Village' presenteerde op de Lakme Gen Next-show. Structuur en het creëren van texturen is sindsdien haar visitekaartje. 'My Village' was ook het label waar ik tot drie jaar geleden onder verkocht. Ik veranderde het in het gelijknamige label omdat er veel verwarring was over wie of wat Rimzim was. Mensen verwarren me nog steeds met andere ontwerpers, velen denken dat Rimzim een jongen is. Ik dacht dat het gebruik van mijn eigen naam dat zou helpen verduidelijken, zegt Dadu, die eraan toevoegt dat ze altijd al gefascineerd is geweest door de textuur van textiel en haar eigen soort wilde creëren. Ze werkte toen met koorden. Ik werk nu ook met hen, maar met een ander medium, zegt Dadu, die opgroeide in Delhi en omringd was door stoffen omdat haar vader een kledingexporteur was.
Haar kleding combineert structuur en drapering. Haar voorgedrapeerde sari's, die op een harnas lijken, combineren chiffon, stalen koorden en metaalleer. Ik vind het leuk om materialen af te breken en ze vervolgens weer in elkaar te zetten, wat voor mij heel ambachtelijk intrinsiek is en een die veel handwerk vereist. Het resultaat is vaak futuristisch, zegt ze.
Ontwerp door Rimzim Dadu. Staal wordt afgebroken om zacht en kneedbaar te worden en chiffon wordt versterkt om stijf en gestructureerd te zijn. Terwijl mensen denken dat het erg stijf zal zijn, is het zacht en kneedbaar. India heeft een sterke draperende traditie. Maar we kunnen ook constructies van staal maken. Ik wil de mythe doorbreken dat we dat niet kunnen. We geven structuur niet veel eer, maar als esthetiek verbetert het ieders lichaamstype, voegt ze eraan toe.
Nu duurzaamheid en ethische mode het modewoord in de industrie worden, is staal dan het antwoord voor Dadu? Ik denk dat er niet genoeg informatie beschikbaar is over het onderwerp. Velen vinden dat het de esthetiek is die duurzaam is, bijvoorbeeld de kaki-handgeweven gevoeligheid. Maar duurzaamheid moet ook in de praktijk aanwezig zijn, zelfs als je esthetiek retro of futuristisch is, stelt Dadu, die de meeste dagen vanuit haar atelier in Noida werkt. Duurzaamheid is voor haar het nemen van kleine, zinvolle stappen en het maken van ontwerpen die niet elk seizoen een upgrade nodig hebben. Onze kleding heeft een speciale verpakking nodig omdat we ze naar het buitenland verzenden. Zo proberen we een nieuwe vorm van noppenfolie te ontwikkelen die geen plastic is. We moeten ook nieuwe manieren ontwikkelen om patronen te maken, waarbij we geen materiaal verspillen, zegt Dadu, die in 2006 afstudeerde aan de Pearl Academy of Fashion, Delhi.
Terwijl veel van haar tijdgenoten de te grote afhankelijkheid van en de aanval van sociale media op mode afkeuren, vindt Dadu dat het een uiterst democratische ruimte is voor makers. Niet alle jonge ontwerpers krijgen een Gen Next-show of een slot bij Fashion Design Council of India Fashion Week. Ik had veel ontwerpers die met mij begonnen, maar die zijn nu nergens meer te zien. Waar tonen ze hun werk? Niet iedereen heeft geld en kapitaal om een winkel te beginnen. Maar tegenwoordig dienen Instagram-pagina's als platforms voor mensen om hun talent te laten zien, zegt ze.