Een hele reeks kunstenaars onderzoeken de relatie tussen technologie, kunst en natuur in een tentoonstelling in KONA, in de Jor Bagh-markt in Delhi

De tentoonstelling begint en eindigt met het kunstwerk van de Nederlandse kunstenaar Daan Botlek. Hij schildert zijn kenmerkende beeldje van een man en speelt in op het thema van de tentoonstelling van mensenlevens verstrikt tussen technologie, kunst en natuur.

NesPoon's installatie getiteld Delhi. (Expressfoto door Tashi Tobgyal)

De tentoonstelling in KONA, in de Jor Bagh-markt in Delhi, begint niet bij de voordeur. Er zit een bewaker die mensen instrueert om via de achterkant naar binnen te gaan. Maar als je naar binnen gluurt, krijg je een glimp van Temple of Self-Indulgence, gebouwd door de Singaporese kunstenaars Yok en Sheryo. Het is een heiligdom voor sociale media, gebouwd door een eerste generatie menselijke internetgebruikers, schrijven de kunstenaars in hun conceptnota. Hun werk is een commentaar op de toewijding van mensen aan memes, apps, nepnieuws en selfies in de wereld van vandaag, en sociale onrust, extreem narcisme en IQ-degradatie die het gevolg zijn van deze new-age levensstijl. De Nyan-kat, een populaire internetmeme uit 2011, staat centraal in de installatie, die deel uitmaakt van de tentoonstelling F(r)iction, samengesteld door de St+Art Foundation India. Het maakt deel uit van hun doorlopende stadskunstfestival in het Lodhi Art District.

De tentoonstelling begint en eindigt met het kunstwerk van de Nederlandse kunstenaar Daan Botlek. Hij schildert zijn kenmerkende beeldje van een man en speelt in op het thema van de tentoonstelling van mensenlevens verstrikt tussen technologie, kunst en natuur. Het concept van de tentoonstelling begon met het idee dat hoeveel we verbonden zijn met onze telefoons en laptops en hoe het leven verandert na interacties met technologie. De kunstenaars reageren op de vraag: 'we zijn hyperverbonden, maar zijn we dat ook?' Hoe verandert kunst in uitvoering, en ook in consumptie door de kijker? Het zijn deze fricties en dichotomieën die ons meenemen naar een fictieve wereld, zegt Guilia Ambrogi, curator en medeoprichter van St+Art Foundation.

Een van de 17 deelnemende kunstenaars is de in Mumbai wonende illustrator Sajid Wajid, die zeven dagen in de kleine kamer doorbracht om zijn stuk Gray Matter te maken. De tentoonstelling combineert zijn schetsen met dhrupad, de oude stijlen van klassieke Hindoestaanse muziek. Hij is populair op Instagram, maar heeft niet in een fysieke ruimte geëxposeerd, zegt Ambrogi.

Een populaire installatie op de tentoonstelling is het in Mumbai gevestigde Hanif Kureshi's Surfing. Het is een kamer vol met kleine thermocol-ballen en kan worden betreden, maar ze blijven op het lichaam plakken. Een man met een stofzuiger helpt je ze kwijt te raken. De kunstenaar maakt een opmerking over het sociale netwerk, een wereld die met de dag dichter wordt. We surfen elke dag door een ontelbare hoeveelheid informatie, ze blijven aan ons hangen, hun aantrekkingskracht is soms niet herkenbaar maar loopt over, schrijft hij in de conceptnota.

Er is ook de Poolse kunstenaar NesPoon, wiens installatie met de titel Delhi elastiekjes en veters gebruikt, en is geïnspireerd op een boom die ze in de winter van 2009 op een Pools strand zag. Van de kunstenaar is bekend dat hij harmonie en symmetrie van kantpatronen op de straten en binnenruimtes, en moduleert deze in diverse vormen. De Nepalese kunstenaar Kiran Maharjan schildert een fotorealistische beeldspraak, met acrylverf en spuitbus, van een menselijke hand en een gier op de muur. De kunstenaar brengt het gesprek naar voren over hoe de vogelsoorten worden beïnvloed in en rond Delhi. Nu verandert het in een niet-ademende gaskamer, maar onze handen zijn nog niet strak, zegt de curator.

In een van de kamers zien we Stars and Dust van de Japanse kunstenaar Yoh Nagao waarin hij de muren beschildert met acrylverf en er zijn collages van menselijke figuren met behulp van tijdschriftuitsparingen. In een andere gebruikt Akshat Nauriyal augmented reality en video in een werk getiteld Hanging in the Void. Hij laat ons zien dat van de 8000 objecten die in de ruimte rond de aarde zweven, slechts 2000 functionele satellieten zijn, de rest zijn puin dat een gigantische vuilnisbelt in de ruimte vormt. De tentoonstelling culmineert in een kleurrijke noot met het Indiase kunstenaarsduo Do en Khatra's werk Oxygen waarbij het dak in felle tinten is geschilderd. Het is een ode aan de organische, vloeiende en de dicht genuanceerde aard van de wereld, zegt Ambrogi.