Het lied van de kolibrie

De natuur leren waarderen en een paar lokale schoonheidsgeheimen oppikken in Trinidad en Tobago.

Pigeon Point in Tobago

Ze lag alleen languit op het zijden zand, zich niet bewust van de sterren met lovertjes in de donkere lucht en het onophoudelijke schuim van de woedende zee. Ze was bezig een gat te graven, haar achterste flippers klapperden als een automatische schop. Het zand op haar rug was de perfecte camouflage. Ik stond stil en wilde haar niet storen. Ze groef dieper en bleef toen stil zitten. Binnen enkele minuten was het zanderige gat volgestopt met een hoop van bijna 100 zachte schaaleieren. De 800 pond zware lederschildpad was in trance, haar ogen glazig, haar gekreun zacht. Op het Matura-strand van Trinidad was het een zeldzaam schouwspel, ook al is 's werelds grootste zeeschildpad die over de Atlantische Oceaan zwemt om te nestelen op de warme stranden van Trinidad een bekend feit.

Ik had bijna 36 uur over oceanen en continenten gevlogen naar Port of Spain, een kleine kronkel in de Caribische Zee die begon als een wad voordat hij werd gekroond tot hoofdstad van de tweelingeilanden Trinidad & Tobago (T&T). Mijn oogleden hingen nog steeds naar beneden van de slaap toen ik op blote voeten op het strand van Matura liep op zoek naar de lederschildpadden. Toen ik er een tegenkwam die in de donkere Trinidadiaanse nacht beviel, kreeg het moederschap een nieuwe betekenis. Daarna bedekte de lederschildpad de eieren met zand en zwom terug naar de zee. Over 60 dagen komen er kleine schildpadden uit, maar mama lederschildpad zal ze nooit zien. Ze legt eieren en zwemt weg om nooit meer terug te keren.

De volgende ochtend ontmoette ik de andere talisman van Trinidad - een vrolijke vogel kleiner dan mijn vuist, met veren in de kleuren iriserend lila, turkoois, smaragd en gepolijst oranje. Eeuwenlang aanbaden indianen, de oorspronkelijke kolonisten van het eiland, de kolibrie. Niemand kon de heilige vogel doden; degenen die dat wel deden, hadden een bed geboekt in de hel. Kolibrie, de enige vogel die achteruit kan vliegen, is het nationale symbool en favoriete motief van T&T. Ze zijn overal - op wapenschilden, postzegels, paspoort en valuta. De kleine vogels zijn ongrijpbaar, springerig en extreem moeilijk te volgen zonder verrekijker.

In het land van kolibries hoorde ik een miljoen verhalen over hen voordat ik honderden van hen in en uit zag flitsen, terwijl ze nectar nipten uit rode voeders in Yerette, een kolibriereservaat in Gloria en het mooie huis van Theo Ferguson in Maracas Valley. In het huis van Ferguson wordt de achtergrondscore gevormd door het onophoudelijk klapperen van de vleugels. Theo zweert bij de vogel, gooit elke overtreffende trap in het woordenboek in de mond terwijl hij de namen van de 13 soorten kolibries die zijn huis binnenvliegen, aframmelt. Hij is theatraal, stelt vragen, zoekt antwoorden, serveert heerlijk eten en toont uiteindelijk het nest dat behendig is geweven met spinnenweb om eieren ter grootte van tic-tac te houden. Hij vertelt me ​​dat het hart van een kolibrie 1200 keer per minuut klopt. Tot 1918 doodden Europeanen kolibries om hun veren in hun hoeden te gebruiken. Toen ik wegliep van Yerette, was ik blij dat ik hun lied in mijn hart droeg.

Het Naipaul-huis in Trinidad

In Trinidad zijn de vogels niet de enige muziekmakers. Ik kon dansen op het oeps ritme van de stalen pan, een muziekinstrument gemaakt van industriële trommels van 55 gallon die vroeger chemicaliën bevatten. Of ik zou een been kunnen schudden voor de ingenieuze mengelmoes van Hindi, Engels en Bhojpuri in een muzikaal genre dat nu Chutney Soca heet. De teksten kunnen wartaal zijn, maar de melodie is zo pittig dat zelfs degenen met twee linkervoeten zouden beginnen te tikken.

De levensvreugde van Trinidad is besmettelijk, maar in Port of Spain was ik op zoek naar een zekere meneer Biswas. Het was in de hoofdstad dat Nobelprijswinnaar VS Naipaul woonde en zijn beroemde roman, Een huis voor meneer Biswas, plaatste. Het witte huis aan Nepaul Street, ooit het ouderlijk huis van auteur Seepersad Naipaul en vrouw Dropatie (de ouders van VS), ziet er nu troosteloos uit. Het slot sluit de ijzeren poort, glazen ramen zijn dicht en zwarte elektriciteitsdraden hangen dreigend over de balustrade. In Port of Spain kon ik het huis van meneer Biswas niet binnengaan. Ik kom er in het boek nog op terug.

Als Trinidad bruin en bruisend is, is Tobago, het tweelingeiland dat qua vorm op een tabakspijp lijkt, blauw en stil. Met amper 65.000 inwoners is Tobago zo klein dat je in een uur rond het eiland zou kunnen rijden. Er zijn een miljoen geneugten op het eiland, maar er gaat niets boven de vrolijkheid van een spa in het midden van de oceaan. Ik sprong op een boot bij Pigeon Point om Nylon Pool te bereiken, een stuk water met een bed van zilverachtig verpletterde koralen. Dat is de magie van Nylon Pool dat Tobagonians het verpletterde koraal gebruiken als een scrub. Een duik in het zwembad en je komt er schoongeboend, glanzend en 10 jaar jonger uit. Of zo gaat de mythe.
In Trinidad & Tobago wilde ik mijn haar laten knopen en leren hoe ik mijn R-s kon rollen zoals de lokale bevolking. In plaats daarvan werd ik bruin en leerde ik tjilpen als een kolibrie.

Preeti Verma Lal is een schrijver en fotograaf gevestigd in Goa.