Heb nog steeds de blues

SAD is niet alleen een emotie, voor sommige Mumbaikars is het een manier van leven - een nieuwe korte film verkent.

De regen in de schoen, een still uit de film

Het is één ding om in Mumbai naar ruimte te klauteren en iets anders om de lange, cyclische en niet aflatende seizoensbuien - hitte of regen - het hoofd te bieden. Wat vaak een stemmingswisseling wordt genoemd, kan in feite een aandoening zijn die bekend staat als seizoensgebonden affectieve stoornis (SAD), die scenarioschrijver Manish Singh probeert vast te leggen in zijn korte film Season's Greetings. Het werd zondag vertoond op het derde Indian World Film Festival in Hyderabad.

De 14 minuten durende film die vorig jaar naar het Chicago South Asian Film Festival vloog, een Special Mention kreeg op het achtste Dada Saheb Phalke Film Festival en werd geselecteerd voor NFDC Viewing Room Film Bazaar 2018. Het is de 35-jarige Singh's tweede regiefilm. Zijn eerste, Sucks's Story (2016), gaat over hoe zeldzame Bollywood-succesverhalen duizenden naar de stad trekken, maar succes blijft ongrijpbaar. Als een Kapoor zegt dat hij een selfmade man is, moet ik erom lachen, zegt hij.

Als kind keek Singh naar Hindi-films tijdens de wekelijkse vertoningen die werden georganiseerd door de werkgever van zijn vader, NTPC Ltd (Kahalgaon, Bhagalpur), en naar papegaaiendialogen en verhalen op school. Na klasse XII wilde hij zijn geluk beproeven en in 2000 ging hij naar Pune's Film and Television Institute of India, maar hij keerde terug naar huis, omdat hij niet was afgestudeerd, wat verplicht was om te solliciteren. Na zijn afstuderen in 2002, belandde hij in 2007 in Mumbai, waar hij aanvankelijk dialogen schreef voor televisieseries zoals CID, Raju Hazir Ho, FIR, Channel [V]: Heroes, Dilli Wali Thakur Gurls en Crime Patrol Dial 100. CID was een korte stint omdat hij het patroon niet volgde. De rechercheur waar we in mijn jeugd naar keken was totaal anders. Ze vroegen me om humor toe te voegen, wat ik niet kon, zegt hij.

Manish Singh

Niemand kan je leren schrijven, ze kunnen je de regels vertellen, maar zolang je geen gedachte en observatie hebt om te zien en te voelen wat er om je heen gebeurt, kun je niet schrijven, zegt Singh. Zijn eerste geschreven stuk was een speelfilm, Democracy, die geen producent kon vinden. Korte films zijn trending. Het bereikt meer publiek dan televisie, kan met een klein budget gemaakt worden en je hoeft niet te wachten op een producer, zegt hij.

Season's Greetings wordt geopend in een Goregaon-East luciferdooskamer, waar de camera naar een close-up van de plafondventilator draait, met slakkensnelheid ronddraait, naar een ter ziele gegane tafelventilator waarvan de bladen de verontruste hoofdrolspeler (Pankaj Jha) handmatig beweegt, zweetdruppelt in zijn nek. Het opnieuw vermalen van suikerriet om elke laatste druppel sap te extraheren is symbolisch. Het wachten op de moessons lijkt een sleur. En als het komt, brengt het geen uitstel. De stad staat onder water, kleding droogt niet uit, sijpelt door, afbladderende muurverf, mobiele telefoons in plastic zakjes en strijkende natte roepies. De man is geïrriteerd door degenen die van de regen genieten of iedereen die aanbelt. Ik vroeg de acteur om een ​​paar dagen voor de opnames aan huis gebonden op de set te blijven, om de sfeer op te snuiven, niet te lachen of naar romantische liedjes te luisteren, zegt Singh.

SAD, vertelt de film, in de voice-over van acteur R Madhavan, komt vaker voor in gebieden met een lange herfst (moesson) of winter. De verminderde blootstelling aan zonlicht beïnvloedt serotonine, een chemische stof in de hersenen die de stemming beïnvloedt en mensen lui en somber maakt... Volgens een bron worden jaarlijks meer dan 10 miljoen gevallen van SAD gerapporteerd in India... Sommige mensen ervaren het ook in de zomer.

De film specificeert niet of SAD klassen doorkruist, en of de seizoengebonden grillen op zichzelf depressie veroorzaken of een reeds bestaande aandoening verergeren. Het is toch onthullend. Na het kijken zeiden mensen: 'aisa bhi kuchh hota hai' (er gebeurt zoiets)? zegt Singh. Hij zou aan boord gaan van riksja's, de tirades van de chauffeurs opnemen, het thuis afspelen en lachen, totdat het niet meer grappig was. De film duurde twee jaar om te maken. Singh zegt, ik zou (de DOP) Madhavraj (Datar) in Chennai opbellen en zeggen: 'badal aa gaye Mumbai mein, pak je koffers en kom'. Toen hij aankwam, stopte de regen. Dus schoten we de interieurscènes en wachtten op de volgende moesson.