Deze autistische, jonge kunstenaar begrijpt de wereld, regel voor regel

Amrit Khurana heeft persoonlijk misschien weinig te zeggen, maar ze spreekt door haar schilderijen met ongebreidelde helderheid.

Amrit Khurana's kunst is haar communicatie met de wereld, haar begrip van haar chaotische omgeving.

De 'Women of Substance', die selfies maken met hun pruillip en V-symbolen, verrassen je even. Direct naast de mannen in hun pakken en zakelijke banen, de zakenlieden, verwonderde ik me onmiddellijk over deze hedendaagse representatie van de twee geslachten - veel te veel vergelijkbaar met wat traditionele geslachtsrollen voorschrijven. Maar het volgende moment realiseerde ik me echter dat het misschien een gevolg was van het beperkte wereldbeeld dat Amrit Khurana in kranten en multimedia werd aangeboden. Voor haar is perspectief moeilijk om te communiceren, maar als ze het eenmaal heeft, zal het niet moeilijk zijn om het op het canvas te laten verschijnen.

Het zal niet makkelijk zijn om met haar in gesprek te gaan omdat ze graag gereserveerd is, op zichzelf blijft en je niet van tevoren aanspreekt. Maar de weg naar haar diepste gedachten gaat via haar etsen op papier. Je krijgt er een glimp van in Khurana's solotentoonstelling Kaleidoscope, die van 2 juli tot 5 juli te zien was in de galerij Alliance Francaise de Delhi.

Amrit begon haar reis met kunst op de prille leeftijd van 8, toen haar dagelijkse tekeningen werden erkend door haar leraar aan de Selaqui World School in Dehradun. Maar daarvoor hadden Amrit en haar familie te maken met een groter probleem: ze was anders in staat vanwege haar autisme. Maar bij kunst is alleen de expressie van de kunstenaar van belang.

bladeren van een esdoornboom

Amrits kunst werd haar identiteit.

Ik kende haar heel lang geleden voor het eerst, te jong om haar talent of haar bekwaamheid te kennen of te begrijpen, maar haar na al die jaren ontmoeten op haar eerste kunsttentoonstelling veranderde mijn kijk op de 23-jarige volledig. Ze was niet meer dat meisje dat ik kende. Ze was een bekende naam, haar identiteit lag ver vooruit op wat veel mensen haar noemden.

Door scènes uit het dagelijks leven te tekenen, inclusief de kleinste details van het dagelijkse leven, ontdekten Amrits ouders al snel dat die schetsen het resultaat waren van haar eidetische geheugen (wanneer iemand zich dingen levendig herinnert alsof ze het kunnen zien).

Doon, zoals Dehradun vaak liefkozend wordt genoemd, was de prachtige vallei die het is, en zette haar ertoe aan de landschappen om haar heen te tekenen, de dieren die ze op de weg zag, de verschillende alledaagse gebeurtenissen die ze observeerde. Toen ze echter naar Noida verhuisde, werden deze landschappen vervangen door hoge gebouwen en stadsgezichten. Haar eerste tentoonstelling was een mix van deze twee thema's, convergerend naar abstract, gekoppeld aan haar eigen recreatie van mensen die ze om haar heen zag in kranten, op tv, variërend van politici en cricketspelers tot mensen die op de weg liepen.

Ze bedekte het hele doek en tekende veerkrachtige lijnen, die overal op het doek zouden komen. Soms leken ze op een gezicht, zonder een bepaald thema of een bepaalde volgorde, maar meestal een weerspiegeling van chaos. De kleuren bleven echter altijd surrealistisch, flitsten van het ene palet naar het andere, schokkend en toch perfect bij elkaar passen.

Haar volgende show, ook haar eerste soloshow, bracht een reeks verschillen met de vorige naar voren. Terwijl het schilderij het doek nog volledig vulde, werd de chaos efficiënter in het communiceren, figuren en gezichten vloeiden in elkaar over.

In haar recente soloshow kwam Amrits kunst echter fris naar voren, met een nieuw perspectief en met haar oude maar nu geperfectioneerde lijnen. Haar schilderijen kwamen meer gelaagd uit, elk met een thematische helderheid die zichtbaar was voor het publiek. Hoewel de lijnen nog steeds eigenzinnig zijn - een kenmerk van haar vingers, haar zeer bepalende punt - heeft elke eigenzinnige lijn nu een duidelijk einde. Er is een conclusie aan het schilderij zelf, maar er zijn geen grenzen aan zijn interpretaties.

De ingewikkelde detaillering in elk schilderij is ook wat je aandacht trekt. Proef 'Goldsmith's Queens' - de houding van de vrouwen en hun juwelen maken een aparte verschijning en spreken tot de verbeelding. Door de weergave van de maniertjes van de mensen op het schilderij weet Amrit zelfs de sfeer van dat moment karakteristiek naar voren te brengen.

Haar kunst is belangrijk omdat het haar communicatie met de wereld is, haar begrip van haar chaotische omgeving en wat ze ervan maakt. Met weinig persoonlijks te zeggen, spreekt Amrit met ongebreidelde helderheid door haar schilderijen heen. Dit aspect komt ook beter naar voren bij elk van haar tentoonstellingen, omdat ze zelf het belang van haar werk begon te begrijpen.

Daarmee is ze ook begonnen haar schilderijen op keramiek en aarden potten te zetten.

Het is moeilijk te peilen wat er in Amrits hoofd omgaat als ze schildert, zelfs voor haar moeder. Vroeger kende haar kunst geen grenzen. Vroeger bleef ze tekenen totdat ze wilde, maar nu begrijpt ze beter wanneer ze moet stoppen, dat er een definitief einde komt aan het proces van het schilderen van één schilderij, zegt Aarti Khurana, die het meest heeft bijgedragen aan het tot stand brengen van Amrit's artistieke reis naar het leven.

Amrit heeft ook de manier waarop ze haar schilderijen wil presenteren veranderd. Hoewel ze nooit soortgelijke schilderijen in één lijst wilde hebben, veranderde dat langzaam toen ze het belang inzag van het samenbrengen van twee of drie schilderijen, onder een gemeenschappelijk thema. De plaatsing is natuurlijk altijd haar keuze.

Het is haar beslissing. We stellen iets anders voor dat er misschien esthetisch beter uitziet, maar ze zal er niets van horen. Ze is heel duidelijk met wat ze wil, zegt Aarti met een glimlach.

De duidelijkheid is misschien niet zichtbaar voor de buitenstaander, maar Amrit weet het, zelfs als ze het niet zegt. De wereld is misschien niet in staat om met haar om te gaan, maar ze heeft haar perceptie van haar omgeving daarbuiten naar voren gebracht, zodat iedereen haar kan zien en observeren en misschien haar beter kan begrijpen.