Muzikanten van de Bana OK-band spelen een Congolese rumba-deuntje in club La Septante in de Kasa-Vubu-wijk in Kinshasa. (REUTERS/Hereward Holland) Op een hoek van het podium van La Septente, een openluchtclub in Kinshasa, de hoofdstad van de Democratische Republiek Congo, zingt Manda Chante de zangerige opening voor Onafhankelijkheid Geen Cha , een oud volkslied voor Afrikaanse antikoloniale bewegingen.
Het lied debuteerde op een avond in Brussel in februari 1960, tijdens de onderhandelingen over de bevrijding van Congo uit België, wat de afgevaardigden enthousiast maakte. Binnen vier maanden was Congo vrij.
Eenenzestig jaar later blijft rumba de kern van de Afrikaanse muziek en is er een beweging ontstaan om zijn reputatie te versterken en zijn bescherming veilig te stellen.
De autoriteiten in Kinshasa en Brazzaville, de hoofdstad van de naburige Republiek Congo, hebben een bod ingediend om Congolese rumba toe te voegen aan de Verenigde Naties voor onderwijs, wetenschap en cultuur (UNESCO) lijst van immaterieel cultureel erfgoed.
UNESCO maakt haar besluit in november bekend.
De lijst helpt om de diversiteit van erfgoed aan te tonen en maakt mensen bewust van het belang ervan. Als Congolese rumba zou worden toegevoegd, zou het zich aansluiten bij het hawker-voedsel van Singapore, de saunacultuur van Finland en de traditionele irrigatiesystemen in de Verenigde Arabische Emiraten, naast talloze andere gebruiken op de lijst.
Als je naar de moderne rumba kijkt, hebben we die verheven en ontwikkeld, maar verwijzingen naar iconen als Le Grande Kallé behouden, zei Manda, verwijzend naar de artiestennaam van Joseph Kabasele, die Independence Cha Cha schreef om politici te overtuigen hun meningsverschillen op te schorten veilig zelfbestuur.
Geboren in de smeltkroes van het 19e-eeuwse Cuba, combineerde rumba het drummen van tot slaaf gemaakte Afrikanen met de melodieën van Spaanse kolonisatoren.
Er wordt gedanst op Congolese rumba gespeeld door de Bana OK-band in de club La Septante in de wijk Kasa-Vubu in Kinshasa. (REUTERS/Hereward Holland) Opnieuw geëxporteerd naar Afrika in het begin van de 20e eeuw op vinyl, vond het een klaar publiek in de twee Congo's, die de ritmes als hun eigen ritme herkenden.
Ze namen onze voorouders mee naar Amerika in de 15e of 16e eeuw. De Congolese rumba is gemaakt en ingebed met dezelfde dynamiek als het verhaal dat dit land heeft gesmeed, zei Andre Yoka, directeur van het Nationaal Instituut voor de Kunsten in Kinshasa, die de Congolese kandidatuur voor de UNESCO-status leidt.
Rumba is afgeleid van Nkumba, wat navel betekent in de lokale taal, een dans die zijn oorsprong vindt in het oude koninkrijk Kongo, volgens Congo's onderwerping aan UNESCO.
Toen onze voorouders die naar het buitenland werden gebracht hun geschiedenis, hun oorsprong, hun geheugen wilden herdenken, dansten ze de naveldans, zei Catherine Kathungu Furaha, Congo's minister van kunst en cultuur.
We willen dat rumba als de onze wordt erkend. Het is onze identiteit.
Voor meer lifestyle nieuws, volg ons op Instagram | Twitter | Facebook en mis de laatste updates niet!