Mala Dayal. Twee jaar geleden, toen de eminente schrijver Khushwant Singh op 99-jarige leeftijd stierf, had hij meer dan 100 boeken op zijn naam staan. Nu verzamelt een nieuw boek met de titel Me, The Jokerman (Aleph Book Company; Rs 499) meer dan 50 van zijn essays, waarvan sommige ongepubliceerd, in categorieën zo divers als goden, natuur, seks en humor. Het boek is geredigeerd door Singhs 70-jarige dochter Mala Dayal. Fragmenten uit een interview:
Hoe is dit boek tot stand gekomen?
soorten fruit met afbeeldingen
In zijn laatste paar jaar was mijn vader erg broos en zijn geschreven materiaal was overal te vinden. Hij stopte die papieren altijd in dozen en bewaarde ze onder zijn bed. Later ontdekten we dat er een opslagplaats was van zijn artikelen, waarvan vele ongepubliceerd. Dus namen David (Davidar) en ik de gigantische taak op ons om een aantal van die artikelen uit te zoeken en ze samen te voegen in boekvorm om de herinneringen van mijn vader te bewaren.
Dit is het derde boek dat na zijn overlijden verschijnt. Komt er nog meer?
Zeker, want ik wil niet dat zijn geschriften verloren gaan. Maar wanneer weet ik niet, want ik heb mijn persoonlijke passie, waar ik mijn tijd aan besteed. Ik vind het heerlijk om bij illustratoren te zitten en kinderboeken te maken gebaseerd op de Indiase mythologie.
Heeft het uitzoeken van die dozen vol met zijn artikelen je iets nieuws over je vader onthuld?
In tegenstelling tot zijn publieke imago van een nuchtere man te zijn, kwam hij voor mij over als een patriot, maar een ouderwetse, in de zin dat hij geen cynicus was en wilde dat zijn land groots zou worden. Hij was ook erg boos over de ontwrichtende krachten en was pro-moslim en anti-fundamentalisten - fundoos, zoals hij ze zou noemen.
Hoe zou hij gereageerd hebben op de huidige situatie in het land?
Hij zou in de huidige tijd erg van streek zijn geweest, omdat hij zo gepassioneerd was over de vrijheid van meningsuiting. In het huidige India wordt iedereen die zich tegen de premier uitspreekt als anti-nationaal bestempeld en vreest hij een onderdrukking.
Je woont al een tijdje in het Sujan Singh Park-huis van je vader, waar vroeger grote hoeveelheden beroemde bezoekers en heeft dat bord nog steeds buiten hangen: ‘Niet aanbellen tenzij je wordt verwacht’. Mis je die drukke avonden?
Ook al ben ik hier tijdelijk, ik slaap op het bed dat door mijn ouders werd gebruikt. Het is het huis waar ik me van kinds af aan op mijn gemak voel. Sommige mensen stellen voor om er een museum van te maken, maar ik vind dat musea dode plekken zijn. Je hebt gezinnen nodig om huizen draaiende te houden. Het huis ziet er veel netter uit dan voorheen, maar het weerspiegelt hem wel duidelijk. Al zijn meubels en boeken staan er nog. Ik mis de bezoekers niet omdat ik niet erg sociaal ben. Ik heb het gevoel dat veel van hen mijn vader gebruikten om gunsten te vragen. Maar ik mis de levendigheid van mijn vader - hoe eten en sappige roddels zijn ogen deden twinkelen, zelfs in zijn laatste dagen.