Immateriële cultuur van de Himalaya; is het instrumenteel in het behoud van het milieu?

De Himalaya is een van de meest biodiverse regio's ter wereld en de meeste gemeenschappen die hier leven, respecteren de natuur. Ze hebben een schatkamer van mondelinge verhalen, legendes en mythen opgebouwd rond deze intrinsieke relatie die effectief kan zijn in de bescherming van het milieu.

Daya Prasad Gurung (R), en zijn vrouw Hosuba Gurung, in Khilang, een dorp in het binnenland in het Annapurna-gebergte in Nepal. (Foto: Pooja Chowdhary)

Hoewel het voor u misschien op elk ander bos lijkt, is het voor ons heilig. We vereren en respecteren het, legde Daya Prasad Gurung uit, terwijl ik naar hem zat te luisteren onder een zwak licht in zijn huis in Nepal. De 69-jarige, die met zijn vrouw Hosuba Gurung woont, in Khilang, een dorp in het Annapurna-gebergte van Nepal, behoort tot een van de vele gemeenschappen in de Himalaya die nauw verbonden zijn met het milieu.

Voor degenen die het niet weten, de Himalaya is een van de meest biodiverse regio's ter wereld. De meeste gemeenschappen die hier leven vereren de natuur en hebben een schatkamer van mondelinge verhalen, legendes en mythen die rond deze intrinsieke relatie zijn opgebouwd. Samenleven gaat hen gemakkelijk af en wordt verder versterkt door hun eeuwenoude verhalen, waarvan sommige zo oud zijn dat zelfs de lokale bevolking de tijd van oorsprong niet kent.

Terwijl sommige folklore religieuze connotaties hebben, zijn anderen sterk op overtuigingen en culturele en traditionele banden. Of het nu Arunachal Pradesh in India is, de lokale bevolking van het Annapurna-gebergte in Nepal of Bhutan, samenlevingen in het algemeen vertonen een sterke natuurlijke afstemming op hun omgeving.

Voor de mensen in Khilang is het stukje bos dat uitkijkt over het dorp heilig. In de volksmond bekend als 'Kuliphi', draait het om de 'Thanku asthan' - een heilige plaats die de verblijfplaats van hun godheid 'Thanku' symboliseert. De lokale bevolking gelooft dat de 'asthan' ongeveer 500 jaar geleden naar zijn huidige locatie is gebracht vanuit een plaats genaamd 'Komu' in de Himalaya. Op dit moment worden de hulpbronnen bewaard en geconserveerd naar beste weten en kunnen. Vergelijkbaar is het verhaal van het religieuze bos van Bajra Barahi dat dicht bij de stadsgrenzen van Latitpur ligt, een paar kilometer van de stad Kathmandu.

De minder bereisde weg: Op weg naar Sikles in Nepal, een Gurung-dorp op 2000 meter hoogte, ook onderdeel van het Annapurna Conservation Area. (Foto: Pooja Chowdhary)

De 16e-eeuwse tempel van Bajra Barahi is omgeven door een dik groen loofbos van ongeveer 19 hectare. De tempel werd gebouwd door koning Shree Niwas Malla van Patan in 1666 na Christus ter ere van de godin Bajra Barahi, waarvan wordt aangenomen dat hij de beschermgod van de vallei is. Dit bosgebied wordt geconserveerd door de lokale gemeenschappen en wordt onderhouden door een commissie genaamd Jyotidaya Sangh.

Dirang voldoen gelegen in het West Kameng-district in het westen van Arunachal Pradesh in India, vertelt een eeuwenoud verhaal over hoe dierenoffers in het gebied werden verboden door een interessante uitdaging die plaatsvond tussen de hoofdpriester van de volgende mensen Mooi zo religie en een boeddhistische lama Lopon Rinpoche op bezoek uit Tibet.

Terwijl het offeren van dieren een belangrijk ritueel was van de Mooi zo , pleitte Lopon Rinpoche voor het niet doden van wezens. Dit resulteerde al snel in een uitdaging waar beiden het mee eens waren: als eerste de Dzangto Peri-berg bereiken. De hoofdpriester van de Mooi zo verloor de uitdaging en beloofde daardoor nooit dieren te offeren tijdens hun religieuze optredens, vooral niet tijdens het aanbidden van hun heilige bergen - 'Bangle' en 'Dunphu'. Hierna is tot op heden niet alleen het offeren van dieren in het gebied verboden, maar het doden van dieren in het dorp voor voedingsconsumptie is ook verboden. Niet ver van Dirang Basti ligt de pittoreske vallei van Sangti, waar mondelinge verhalen in overvloed te vinden zijn. Soortgelijke gevoelens weerklinken ook in de bergen van Bhutan.

Taktshang Goemba, ook wel bekend als het Tiger's Nest-klooster in Bhutan. (Foto: Getty Images)

Een gemeenschappelijke snaar die deze plaatsen met elkaar verbindt, ongeacht hun lokale en nationale grenzen, is het feit dat ze hun achtertuinbossen en daarmee de biodiversiteit in stand houden. Er worden geen middelen uit de heilige bossen gehaald voor persoonlijk of gemeenschappelijk gebruik door de lokale bevolking. Er is een begrip dat er in de heilige bosjes geen bomen mogen worden gekapt of takken mogen worden gesnoeid. Dergelijke praktijken versterken het ecosysteem en creëren een belangrijk toevluchtsoord voor biodiversiteit. De lokale bevolking die in deze gebieden woont, lijkt meer geïnteresseerd in het behoud van hun omgeving vanwege hun 'zijn' dan vanwege de economische of wetenschappelijke waarde ervan.

In een tijd waarin op wetenschap gebaseerde natuurbeschermingspraktijken gangbaar zijn, is het belangrijk om onze vroegere culturele banden met onze natuurlijke omgeving nieuw leven in te blazen om een ​​gemeenschappelijke taal te creëren tussen de lokale gemeenschappen en de hedendaagse natuurbeschermers. Het ontwikkelen van een dergelijke taal kan kanalen openen om de broodnodige balans tussen mens, milieu, wetenschap en cultuur tot stand te brengen.

naaldboom met naaldachtige bladeren

Van de vele natuurbeschermingsinitiatieven die kunnen worden ondernomen, is het documenteren en bewaren van de mondelinge verhalen die mensen met de omgeving verbinden een essentiële stap. Een enorme uitdaging om ze te behouden, is echter het toenemende gebrek aan verhalenvertellers in de regio. Met veranderende waardesystemen en een verschuiving naar een individualistische samenleving, zouden deze verhalen binnenkort tot het verleden kunnen behoren. Maar wat de meesten niet begrijpen, is dat het verspreiden van de praktijk niet alleen zal helpen om onze cultuur te behouden, maar ook de natuurlijke afstemming van mensen op het milieu zal versterken.