Prinses Diana: Haar waargebeurde verhaal in haar eigen woorden

Tijdens haar leven heeft prinses Diana altijd haar gevoelens uitgesproken. Het boek, Diana: Haar waargebeurde verhaal in haar eigen woorden, brengt verschillende fasen van Diana's leven samen en hoe zij daarmee omging. Ze vertelt over haar schoolleven, het voorstel van prins Charles, mediadruk en nog veel meer.

Jaren na de dood van prinses Diana bij een auto-ongeluk in Parijs, zijn mensen nog steeds nieuwsgierig naar meer over de prinses van het volk. (Bron: AP)

Herinneringen aan prinses Diana blijven sterk twee decennia na haar plotselinge dood bij een auto-ongeluk in Parijs. Hier, in haar eigen woorden, haar gedachten over een reeks onderwerpen - Over het falende huwelijk van haar ouders, het was een zeer ongelukkige jeugd. Ouders waren druk bezig zichzelf te ordenen. Ik zie mijn moeder altijd huilen. Papa heeft er nooit met ons over gesproken. Zoals verteld aan Andrew Morton voor Diana: Her True Story - In Her Own Words, 1991-2.

Toen ze over haar schooltijd sprak, zei ze: Toen ik 14 was, herinner ik me dat ik dacht dat ik nergens goed in was, dat ik hopeloos was. Zoals verteld aan Andrew Morton, 1991-2. Ze sprak ook over het voorstel van prins Charles, hij zei: wil je met me trouwen? en ik lachte. Ik herinner me dat ik dacht: dit is een grap, en ik zei: ja, oké, en lachte. Hij was bloedserieus. Hij zei: Je realiseert je toch dat je op een dag koningin zult zijn. En een stem zei van binnen tegen me: Je zult geen koningin zijn, maar je zult een moeilijke rol hebben. Dus ik dacht: oké, dus ik zei: ja. Ik zei: ik hou zoveel van je, ik hou zoveel van je. Hij zei: Wat liefde ook betekent. Zoals verteld aan Andrew Morton, 1991-2.

Ze deelde de gevoelens die ze heeft op haar bruiloft. De nacht voor de bruiloft was ik heel, heel kalm, doodstil. Ik voelde dat ik een lam voor de slacht was. Ik wist het en kon er niets aan doen. Geciteerd in Andrew Morton, Diana haar ware verhaal - in haar eigen woorden. Over prins Charles en Camilla Parker-Bowles, we waren met z'n drieën in dit huwelijk, dus het was een beetje druk. Interview op BBC Panorama, november 1995.

Over kanker gesproken, zoals velen van jullie weten, heb ik een bijzondere interesse in deze wrede ziekte. Ik weet dat sommigen van ons die hier zitten, dierbaren hebben verloren aan deze ziekte en dit maakt deze gelegenheid extra schrijnend omdat het benadrukt dat kanker iedereen op elk moment kan treffen, zei ze in een toespraak in Hong Kong op 23 april 1995 Ze sprak en besprak over lepra, lepra brengt een bijkomend probleem met zich mee. Het stigmaprobleem. Individuen kunnen uiteindelijk hun gezin, hun huis en hun baan verliezen, puur vanwege een aandoening die niet hun schuld is. Zoals ik al zei, lepra treft veel meer dan alleen het oppervlak van de huid in een toespraak tot de Internationale Federatie van Anti-Lepra Verenigingen, 9 december 1996.

Prinses Diana sprak ook over de mediadruk. Toen ik twaalf jaar geleden mijn openbare leven begon, begreep ik dat de media misschien geïnteresseerd zouden zijn in wat ik deed. Ik realiseerde me toen dat hun aandacht onvermijdelijk gericht zou zijn op zowel ons privé- als het openbare leven. Maar ik was me er niet van bewust hoe overweldigend die aandacht zou worden. Noch de mate waarin het zowel mijn openbare taken als mijn persoonlijke leven zou beïnvloeden, op een manier die moeilijk te verdragen is. Toespraak tot de Headway-lunch, 3 december 1993.

Ze deelde haar ervaring over het zijn van koningin, ik zou graag een koningin van de harten van mensen zijn, in de harten van mensen, maar ik zie mezelf niet als koningin van dit land. Ik denk niet dat veel mensen willen dat ik koningin word. Interview op BBC Panorama, november 1995. Ook over haar visie op de monarchie zou ik graag een monarchie willen die meer contact heeft met haar mensen en dan bedoel ik niet met fietsen en dat soort dingen, maar gewoon meer in diepgaand begrip, zei ze in een interview op BBC Panorama, november 1995.

Over postnatale depressie, ik was onwel met postnatale depressie, waar niemand het ooit over heeft, postnatale depressie, je moet er achteraf over lezen, en dat was op zich een beetje een moeilijke tijd. Je zou 's ochtends wakker worden met het gevoel dat je niet uit bed wilde komen, je voelde je verkeerd begrepen en gewoon heel erg laag in jezelf. Interview op BBC Panorama, november 1995.