Deze oude gitaar: Noel Martin en zijn liefde voor bas

Bij Trincas in Kolkata heeft de klok lang geleden stilgestaan. En Noel Martin, al 30 jaar basgitarist, is vastberaden om niet met de tijd mee te gaan.

De zeventigjarige basgitarist Noel Martin speelt al 30 jaar bij Trincas. Hij heeft onder andere Usha Uthup, Benny Rozario en Pam Crain begeleid. (Foto: Subham Dutta)De zeventigjarige basgitarist Noel Martin speelt al 30 jaar bij Trincas. Hij heeft onder andere Usha Uthup, Benny Rozario en Pam Crain begeleid. (Foto: Subham Dutta)

Herinneringen komen in vlekkerige krabbels op papieren servetten bij Trincas. Het is mijn leven, zegt het eerste verzoek van de avond, in blauw gekrabbeld. Candice Gray, 40, kijkt naar het papieren servet en dan naar ons. Het is het Dr Alban-nummer, niet het Bon Jovi-nummer. De mensen leven hier in de jaren tachtig en negentig, zegt ze met een glimlach. Dan knikt ze naar basgitarist Noel Martin (70), en loopt ze naar het verhoogde platform dat het podium is van een van de meest iconische restaurants van Kolkata. De nacht is jong en Candice, Cornel Bloud (zangers), Noel, Gavin Keys (leadgitarist), Dibayan Banerjee (keyboard) en Nigel Gomes (drums), die samen de oudste restaurantband van de stad vormen, Sweet Agitation, hebben een lange avond met hun klanten. In de dagen voorafgaand aan oudejaarsavond slaapt Trincas niet.



Lang geleden in de jaren zestig, voordat de stad werd binnengevallen door pubs, dj-sets en elektronica, leidde Trincas, tot grote ergernis van de Bengaalse bhadralok, de stad in voor avonden vol muziek en dans. Noel Martin heeft het allemaal gezien, speelde al die noten van gisteren.



In de jaren zestig, toen hij basgitaar begon te spelen in het Great Eastern Hotel, kostte een fles Coca Cola ongeveer 50 paisa. Ik vond het geweldig, maar het was een te chique plek. Het werd bezocht door de ambassadeurs en hun vrouwen. Park Street was waar het feest was, zegt Martin, die nu al meer dan drie decennia bij Trincas werkt. Ik sloot me aan bij Trincas als basgitarist voor een band genaamd Flintstones, die toen erg populair was. Daarna ben ik verhuisd naar andere iconische restaurants in Park Street, zoals Blue Fox (die nu gesloten is) en Mocambo, zegt Martin.



Trincas is synoniem met het verhaal van de livemuziekscene van de stad. In 1959 werd de theesalon van de gelijknamige heer Trincas omgebouwd tot een nachtclub gerund door Om Prakash Puri en Ellis Joshua. Het werd het lanceerplatform voor veel acts van de Indiase livemuziekscene. Usha Uthup, Benny Rozario en Pam Crain waren slechts enkele van hen. Noel Martin speelde met de meeste van hen, hij was bij iedereen geliefd.

Mijn eerste nacht in Trincas staat nog steeds in mijn geheugen gegrift. Ik was in een sari opgedoken om hier op te treden en werd begroet met geërgerde zuchten. Noel was een van de weinige mensen die me helemaal op mijn gemak stelde. Maar toen ik eenmaal begon te zingen, was er geen weg meer terug, zegt Uthup. Martin herinnert zich de dagen dat artiesten een licentie moesten kopen voordat ze konden optreden. Artiesten als Usha Uthup en Pam konden nooit aan een tafel zitten omdat een clausule in de overeenkomst die ik bij Lalbazar ondertekende hen dat verbood, zegt Noel lachend.



Tegen de jaren tachtig gaven de meeste andere restaurants de livemuziek op vanwege de stijgende kosten. Trincas liet echter niet los. Daarom heb ik veel respect voor de instelling. Ze draaiden op een verlies, maar ze hielden de traditie nog steeds levend, zegt Martin.



In 1984 werd een nieuwe Trincas-band, Sweet Agitation, geboren met Martin en Preston Gomez (leadgitarist) en vier andere leden. Ze speelden voornamelijk covers van Eagles, Scorpions en Bruce Springsteen. Al mijn medeleden zijn nu dood, maar we spelen nog steeds dezelfde muziek, zegt Martin. Heeft Martin vandaag het gevoel dat er een soort heropleving is geweest, terwijl hij langs de helder verlichte Park Street vol feestvierders loopt? Dit is een ander publiek, ze willen Hindi-liedjes. Mensen die ons restaurant bezoeken, komen in een bubbel van nostalgie, zegt Martin.

Inderdaad, Tapan Ray Chaudhuri, 52, een zakenman die zijn kantoor heeft in het nabijgelegen Chandi Chowk, is de afgelopen 30 jaar om maar één reden een vaste klant in Trincas geweest. Ik wil hier mijn jeugd herbeleven. Ik wil naar liedjes van Abba luisteren en me weer jong voelen, zegt hij.