'Ik schrijf omdat ik boos ben over mijn land'

Tamil dichter Manushya Puthiran over het eten van vlees met Mahatma Gandhi en demonetisering

Manushya Puthiran

Op 8 november 2016 ventileerde de Tamil-dichter Manushya Puthiran zijn woede met vers dat tot diep in de nacht werd geschreven. Een vrouw snuift deze nacht zwakjes, / met haar geld heimelijk weggestopt / van haar dronken echtgenoot. / Ze weet niet wat er rondgaat. / In eettentjes gestrand zijn de hongerigen / Met losse biljetten / van vijfhonderd roepies./ De luiken zijn dicht / Haastig. / Blijf een paar dagen rustig, / in de naam van de natie / Telleth de koning.

meer dan één bloeiende plant van de woestijn

Onder de 45 dichters die gedurende tweeënhalve dag Vak, de eerste poëziebiënnale georganiseerd door de Raza Foundation in Delhi, door een scala aan uitdrukkingen reisden, was Puthiran een van de meest politieke. Maar toen heeft de dichter, achter in de veertig, zijn overtuigingen uitgebreid tot een persoonlijke betrokkenheid bij de reguliere politiek. Hij is de DMK-woordvoerder en begon zijn sessie in Vak door de luisteraars eraan te herinneren dat, op korte afstand, boeren uit Tamil Nadu al bijna een maand protesteren. Voor elke dichter is het niet genoeg om gedichten te schrijven, hij moet politiek activisme beginnen. Ik geloof niet in geweld, daarom heb ik ervoor gekozen om in de politiek te gaan, zegt hij.

Het tweede gedicht dat hij op het evenement voorlas, werd een maand voor demonetisering geschreven. Het was Mahatma Gandhi's geboortedag en het kwam bij me op dat, als hij vandaag zou leven, hoe hij dit land zou zien? Dus schreef ik My Dinner with Gandhi, zegt Puthiran. De Vader van de Natie zit tegenover de dichter en aanschouwt de aanblik van / mensen gevild / voor het consumeren van vlees. En dan bijt de Mahatma in een stuk vlees maar neemt niet de moeite om te vragen/naar het dier achter het vlees.

Achttien collecties en 2000 gedichten leggen de idealen en het conflict van Puthiran vast. Ze zijn opgedragen aan zijn muze als honderden liefdesgedichten, onderzoeken het leven van een speciaal begaafde persoon van dichtbij of zijn studies over het menselijk lichaam en eenzaamheid. Puthiran kreeg een aanval van polio toen hij drie was en zijn vader vulde het huis met boeken. Hij groeide op met een liefde voor literatuur en begon al op jonge leeftijd te schrijven.

hoeveel verschillende soorten bananen zijn er

Zijn eerste dichtbundel, Manushya Puthiran Kavithaigal (Gedichten van Manushya Puthiran), werd gepubliceerd toen hij 16 was. Een jaar geleden, op 15-jarige leeftijd, had hij het pseudoniem – hij werd geboren als S Abdul Hameed – gebruikt om zijn ideologie weer te geven. Het vertaalt zich in Zoon des Mensen, een titel die aan Jezus Christus is gegeven, wiens filosofie van blijvende interesse is geweest voor Puthiran. In Tamil Nadu, na de zelfrespectbeweging van Periyar, gebruiken we onze kastenamen niet. Welke ideeën ik ook in mijn hoofd had, ik heb het in mijn naam gekaderd, zegt hij.

Puthiran zegt dat zijn handicap zijn poëzie en persoonlijkheid heeft aangewakkerd. Onder zijn werken over dit onderwerp is een gedicht genaamd An Album of Legs waarmee hij zijn lichaam probeerde te begrijpen. Als mensen me proberen te helpen, vind ik dat niet leuk. Het is niet dat ik hun goedheid wil ontkennen, maar ik ben er diep door geraakt. Er zit een bepaalde weerstand in mij. Om eruit te komen, schrijf ik veel, voegt hij eraan toe.

Hij kan geen dag zonder schrijven, hoewel de brandstof nu uit Delhi komt. India is een land geworden dat een gevoelige dichter triggert. Ik schrijf omdat ik boos ben op mijn land, zegt hij. Zijn laatste gedicht, Black National Anthem, werd geïnspireerd door de opmerkingen van BJP-leider Tarun Vijay dat Indiërs geen racisten kunnen worden genoemd omdat ze samenleven met zwarte mensen uit zuidelijke staten. Ik vind dat we genereus genoeg zijn om blanken beter te behandelen in dit land, dus schreef ik Black National Anthem, zegt Puthiran.